ELS MACIPS
•
Muerte
Que me sobran ojos
Navegue el mar sobrao. A trote en ola parca
Entre a la plaza grande
Espuma De Miraján
Y sus trabajos.
«Ya veremos a ver
Si ya veremos
África del ser
Mundo
Árabe acupuntao a sable por lorenzos
‘De Arabia’ Según balconeó ‘El Mongol’
En la mediagua de la Media Luna
Sangrienta
Mundo
Sioux De los Mosqueteros de la Pradera por la Re
Montada al Re
Doble genocida Al Re
Punte cineasta del Revés
Chichimeca
O
Último niagarante
Reciclao
Por Los Dandis del
Revólver
Qué tal judío el islam
Undo
De mi día humano bajo el fuego de infantería
Que viste de uniforme escolar la guerra.
Año Quinto. Quinto año bajo el sol. William Blake
Está situao en una mesa
Purépecha En un lienzo
Dibujao a mano de muerto
Coreano
Chino Chino Japonés.
“Come caca y no me des”. Rataplán por mediomundo
Matraca Pero este
Tiempo de gatos de 2 en 2 en fondo no ha venido
De paseo Por exoCruzadas Sino a quedarse
Atarantao Hoy. Eso dice El Choto Nacho
Que del tiempo sabe tanto
Como de los tiempos
De hablar y
De decir.
“Los éxodos son mamadas” ExoDice
Para ser exactos.
“Y las mamadas al chile”
Contunde MachoMenos».
Ahora
En su estarse pal arrastre
En su quedarse pasmao el tiempo
Enchufo corriente poesía deste mundo y
Del otro —Hecho lo cual ondulando peraré. Lo juro
Entre mi vida y mi muerte Equilibrándola
Que tot plegat ni son ni dos ni uno ni número
Ni La Vida ni La Muerte. Pero por todo lo eterno Mudos Oíd
Me Lo que dicen estos y
Entrellos El Viejo Garduza:
«Ni el mismo tiempo comprende
Por qué
(Habiendo chance Y adoquines espejo en los que o por
Donde alunizar Lo blanco
En lo amarillo)
Por qué chingaos no
Darnos una buena vueltecita al Origen
—Ramo de monte raro Rayo de lirios arriba Abierto a machete
Lunar» Dijeron Estos de abajo Dijeron
Estos de arriba
Mucho porte y poca monta
A la estampida
And Nómina
Los Ojos De Caballo
De
Lo Ciego
En rincón de cielo grafitiao
El busto autónomo
Pero mis ojos
Clara sombra de la noche
En la orilla
Semoviente Del Tíbet
Lunar. Llovía y
La lluvia
Se hizo glifo en el grafiti.
«Aguanta vara. Ahorita mismo
No somos
Ni escultura de sepultura
Sobre los hombros
Mutuos
De luna. Nos
Agarras
Tuertos
:
De
Lo Uno
Manto
:
De
Lo Dos
Lo Vuelto. Después del Oport
1
Desempance
Veremos
A ver».
Agua de tamaños ojos
En lágrima de bestia
Enmontada
Llegas
Noche. Pa que se te quite lo llorona y
Ya que llegas Serás
Desmochada. Así En este verso
Sacudiendo hasta los hombros
La melena Alborotada
Llegarás al barandal del viento
Al barandal del viento Al barandal
Del… ¡Éjele…!
¡Újule…! Del barandal del mundo
Escarbas ya Cemento al viento
Manto en vuelo
Al barandal del canto
Con la lengua
Qué engarce
Tú
Debajo la sombra suave del bombín
La placa de asfalto
Entre las piernas porvenir
De mar. Mira: En esta pared prohíben los yucas ‘Cultivar’
En lo maya Lo que Es mejor
Mejor Es Cuando iba a la secundaria
‘Aniquilar’:
De la unidad de tiempo y pensamiento
El sujeto sentimental O
O si sueña en pirámide automático
Fluir O
Dormir la muerte propia y la aledaña prohibir
Prohibir ‘Lo que suceda De pronto’
La caca de camello en los espejismos
De vida que levanta en humo directo a la nariz la muerte
Pero mis ojos Frase exenta de excepciones
O
Frase decapitada Pelar a motosierra
Lo que sucede ahora mismo:
Es un pronto ‘Yendo a la cabeza’ y ay
Hay
Un cadáver de verdad
En aquello
Que estás pensando
Bien pelao.

«Un muerto Te agarró El Espíritu de morgue
Mano». Tangible. Vivo
Por dentro. No vas a confundir la
Hipótesis en plancha
Con petequia de seres extinguidos
Por edades de hielo forense. “A
Maña el bisturí venático
Poniendo ojo a destazar el mío”
Dijo el muerto
Y comprendí que Ahi taba
Un muerto. Algo que es
Lligo
Alguien como tú que ya no es.
Un muerto. Veamos.
Ecosistema por dentro De otra vida padentro y el tráfago
De su fuga Corre por toda mi alma que se queda y
Con ruido de fornicios Me parece Con qué sombra no lo sé y
Miedo de otro Su alma que se va a donde se queda inquieta la quietud y
Esto ya es ansia y Así nacen las mentiras y Así yace y ya en el palo
Rehincha la verdad de lo que relincha y no es guitarra
Pero sale al prado y galopa entre las cuerdas
Crece con las uñas y el pelo
Por la parte de afuera. «Un muerto
Mano. Ni modo. Por dentro.
Un muerto metido en mi muerto
Concedido a mi muerto
De panzazo
—Antes así se pasaba
De primero con Edelmira a segundo con Herculano».
Manchón de sangre
Tirao en el suelo
Desparramao
Del pensamiento.
Físico.
ParaRRotunda ParaTísica liviandad ParaPatente
De muerto por dentro De materia
Espiritual
Fresca
¡Mej…!
Sin tiempo a
Deshacerte
De él
Ni en
Propósito. Primero hay que
Ver qué onda poética
Con él
De
De… Raro. En este mundo
Huele a guayas maduras… ¡Híjole…! Pesao
Ron de barrica
Pospotable
Meada de muerte autógena
Recóndito
Cabizbajo
Ron
Antes
Llegue
Remota de por sí de pala y pico
Reclamada
Por olor a sentimiento
Removido
La
Poesía y
—No hay más cruel pensamiento
Que sentimiento
Removido por crueles pensamientos—
Reclamada
Por olor a pensamiento
Removido
La
Poesía
—No hay más cruel sentimiento
Que pensamiento
Removido por crueles sentimientos—
La
Poesía y
Antes Recule el
Asesino aquel
¡Mej…!
Al condón Sin yo pensarlo
Viéndose mejor nacidomuerto
A la…
Ala paletada De incógnito Viéndose por conocido
De los espejos Fusible.
Huele a chicozapote
Sin el punto Gufita sentimental
Dionde vino Mirándolo bien. Calla o habla para siempre guiti
A las flores de ala de panteón dijo
Apuntando a la cabeza degollada
No al petate
El Espíritu
Podrido en lo espiritual
Amarillo
Del cuerpo material
Elevao a la región profusa
De
La
Idea.
«Contigo
Catástrofe
Floreste
Colmao de alma el llanto
De las niñas
En el patio
De
Absoluto
Poniéndose las botas
Cómo que blancas
Equino
Ccio
Al fondo
Atao brioso del bombín
Copioso
Agnición
Ecuestre
De
Lo Contiguo
Cascos
Herraos en vida chaparrita
Que fierrero
De envidia
Di
Minuto
Primero
Fragua
Y en seguida suda
En
Frío
Promontorio
De
Venus
Encendiendo
Un pensamiento
Por pensar
Y vil
…

¡Épale…!
¡Vaya baya…! digo
Momentáneo
Recogiéndola.
«¡Mej…! ¡Es
De palo de las culebras!»…
«Cuajinicuil decimos
Trenzándonos
Litorales
Autoctonaos Pendejo. Entre los picoteadores Hay poco
Pájaro probeta que encima lo sostenga en público
De la buena De la briaga De la tremenda gente
Crudo.
¿O tú no? Siempre
Alguien es de alguna parte
Pitopotoco
Verde y encarnao
Desencarnao en pensamiento».
«Mijmij… Se necesita reata
De horizontes
Pa dejarte el manso suelto
De la rama»
…
Llegó En esto
Puntal deste mundo
Que al mover se va de lao
Llegó
Y llegando llegando dijo
Aquel Otro
Del
Otro Aquel:
—Yes.
A ti. Sin herradura en la pezuña
Noble bruto que crees que
Todo Lo Real
[Verdadero]
Lo Vives Enamorao.
«¡Mij…!»
«Apúntamelo
En el yelmo como airón gloriudo
Por si fuera trasunto
Morir en ello
Necesario
O sobrevivirse
Cantando». El bohordo
En su extremitud
Saleroso
Borbota en
Flores amantes
Abandonadas
Delante la matanza
De los seres
De paso
Redomao
Y lo lejos teñía de cerca
Y lo salpicaba así
Tañéndolo
De violetas Rojos De por sí violentos
Provocándolos
A gresca con mi amor perdido
La Que Sea
ElenaMorao
Tan larga que No Ni noche tenga
Este zumbao cabalgoteaar de moscas
De agave
La redova
Alrededor del muerto
Diamante de sangre en coma
Menos viva que la mazurca
Sobre los muertos
Enamoraos
Aá…
Aquello y
Esto Lo dijo
Relinchó y
Belfos de Belfast
Mordiéndose los belfos
Entre lo habido muerto
Y lo enterrao vivo
Por el IRA
En los violetas rojos
Terrones de jardín floreando
Centenariales
Esto Lo dijo Paseaba inquieto
Recogió piedra de tiempo molida
A puñetazos y a puños dispersó
La arena aquella
En un bocal de día:
Era amarilla
Cueloebotella de ámbar
Y otro tanto destapaba botella
Aquel viento de amor y
Sacudió crines de
Acero
Templao
En aguijón y
Parió la abeja bajo gualdrapas lanzas perfumudas y
Siguió diciendo Venenosas y aguzadas
Sin respirarlo mucho
:
«Y hasta sin ti
Faltaba Mieldemás Al canto Sandunga
[¡Remuevan en la arena!
¡Rebusquen en los bosques
De la arena!
Mi fosa
Es su fosa señorita
Dios
La acompaño en el entierro Sandunga. Por mí
Que no quede condón sin remover Ni las colillas
Ni Un grano Ni Un remo en Puerto Picha.
En Puerto Ponchi Ni Un crisantemo tronchao
O por tronchar]
Y hasta sin ti
Me alcanza para vivir
De los espíritus de tus chiches la leche de la vida
Rezumando Pero iba a repetirme
Rechupando
Orinando verde
Lo que me sobra
En polvo. Pájaros de numen en desbandada
Ubicua Convocan
Las [Me quedan Jejejé] Bandadas de
Pájaras del alma
A la copa
Del bombín. Entre
Cojonudos muertos con alas siempre
Hay fiesta:
Sala
Sale
De las alas».

Rica en proteínas
La franja
De
La zanja que no del pico que se abrió
En seguida
Era jorobada por dentro y ahí estaba
En su cuneta fresco
En sala de espera ronco
El vientre alepanzón de la hora
De morir.
La franja
Que no la zanja
Respuesta
Era vieja
Preñada
Al bache sellao por los pasos
Por el sendero
Sin sendas
Adolescente
De las sirenas de
Romancero
De Los Años
Nuevos
Y De Todo Lo Que Deja De Existir.
Por ejemplo la niñez. Resbalosa máscara
De afeites
De las esencias
Que hace reír
En cáscara la semilla
Del terror
Al horror
De verla viva
—Rastro
Espuma o aullido apagándose
De rizoma y
El poderoso
‘DelirioPodrido’
Des En
Mascara y le quita lo invicto a ‘El Espíritu’
Mero con dar a luz.
Esta pregunta manota que se abalanza Desata la cuerda
De la Máscara Que Se Abre y
[¡¿Cómo te quedó la pinche cara…?!]
Es lo que pasa cuando estas cosas pasan:
¿A qué misterio
Pringao
Que descobijas
Te dedicas
Pringao
Fa
De gola de las trompas
De elefanta
Trompeando
Fe
Viejísima
Que descobija…? Abans que res
La Poesia. Els macips
Suen tanta gota
A la raó terrestre…
Encara però no els hi suen les ungles.
Els mecapals
No cedeixen sal a la humitat
Del front estoic
Ni saben fins la data si el mirall
És d’aigua pura
Malgrat que el veuen en veient-se
…
Els macips
Això
És el seu
Ara mateix
Cerquen balladores
En les danses
Majors de la pedra fosca i
Porten almorratxes i
Ruixen d’aigua d’olor els assidus
Morts la diada
De l’edat vençuda.
•

La cuerda rota
Por el codo
No hallará
Repuesto
Ni en música
De Bremen
Porque
Este era un pensamiento
Que Pound cavalier pensó en música
Macizo. Pensamiento que leyó
De las palomas Y los topos
Que topó
Alanceando Atrabancao Llanuras de viento
Al viento y
Atravesándose el corazón
Encuevao
No se veía
En De lo alto Profunda de
Paredes
Cueva
Sangrando sacudida por el viento
De canto
Para chorrear más grueso
…
Más
Ni menos que enterrador
Al revés
Tropos de tres pies y papalotas
Sacó vivos
De la concavidad sombrero del Libro
De Pinturas
Del que Pero
Lo dudo
El primero que le habló fue
Amaral
Chorreando
Todo
Peor que Marlén.
Marlén
No sabía leer
Hay que balconearlo
Al tiempo revirao
Pero opinaba
Erudito
Tundente en tema de rupestrería
Sobre poesía
Que no había leído Enlloc
Pero lo era Por
Ninguna parte en las paredes. Ademaj
Amenizaba
Chula
Esa noche
La Marimba Orquesta
Liras de San Martín
Y tampoco hacía falta escribirla
Ni de jodido leerla
Ni de tentación vivirla. Una vez al año
No hace daño al viento
En Ningunaparte.
—Esto poesía
Me hace lo que el viento a Pound— decía aquel y
Pound ya no sabía cómo Obispo
Leerlo Mejor Que no fuera canteándose y
Se asomaba y se abismaba
Maba
Maba
Y se puso a fumar
Que
Maba
En algún sofá
Quemaba
De aquello en lo que pensando estaba
Pensando
Canteao Y usó de cenicero una idea
Colilla
Que apagaría
A la perra de verdad en propia frente
Después es mucho antes
Que por la espalda
La violinista
Ambas manos sin violín
Le cubriera los ojos
Perpetuos Y por única vez
De movimiento y sin muertos dijera:
«Si adivinas quién soy
Adivinas
Quién te ama»
…
En otro lugar
De ese mismo momento
Vate Momo mental
«Entonces
Pez laúd» dijo Pound
«¿Quién me estrangulará…?
¿Quién
Escupirá sobre el cadáver arbotante
De mi cuello
Besos francos arriba
Abajo
Estanquillo chupapuros de poesía
Último piso
Carnal?»
…

De qué y con qué gargajoso
Gajo Gloria
Mundo toronja
Mundo pera
De gargantas
De inframundo
Atragantándolas
Árbol de esófago
De gargajo
Atorao
No lo sé Pero
Son peras o son perones
O son mis güevos pelones
Esto que ahora veis
Signo
Lo digo a cada rato andando pedo
Es
Símbolo
Y toda su descendencia
Ascendiendo
A
Espiral
Humo de polvo
Solar
Pabellón
A
Pabellón
B
De vez en cuando lo propalo
Espantando
Las moscas del eructo
…
Enamorao
La diga y no la crea
No fui
Ni era
Ni la soy. La
Estoy. La
Estuve y
La
Estaré
Donde quiera que soy.
Es que así vivo. Laísta.
Sabor
Por averiguar
Y sabor averiguao.
En lo que se levanta
Monumental
Columna
De cosa viva
Volante
E intenta pasar
—El Revisor
Ni Por La Cabina
Cabe—
Te cae encima
De humo en polvo
El monumento
Al sombrero
Charro. Asao
Dejao caer
Al pensamiento
Poético
«Mamey de oro al horno» por Las
Arperas del Harpa Acayuqueña.
Es que así vivo.
Cueramiento que ya cae
Édito
Lanzao de lo alto
De la copa de un palo de mango cargao.
«Teoría
Por ti seré
De la práctica
Donde quiera que sea Portalira
Por ti seré
Mango y
Palo de un solo mango:
Tú
Espíritu
Que sabe a mango y mango es»…
“Te crees facundo Como el cavahoyos”
Pensó
De amor hundido fecundo
En lengua
Mariachi
El
Pensamiento
Poético
Del
Pensamiento
Jarocho
De la
Poesía
•
«Pues sí Porque
Abstracto he dicho plato llano
2 veces por lo hondo lleno
Digo llano».
«Pues sí Pero Eso ya no. Eso
Tú. La muerte por hambre
Es extensivo pastoreo
Abstracto
Lumbar. Sólo cagándome de dolor
Así Me explico África del día La definición nomádica
Aplicada a poblaciones dedicadas
Preferentemente
A cría de ganao
Y a morir»
Bromeó Matando res
Con lo que no se bromea
Entrecot
Temblando
Bajo la cuerda Matando pollo
Matando gallina
Por el cuello errante
El
Esclavista que se
Redujo
A
Esclavo SacaOtroClavo
Almao
Por morir de fe
Cómoda
Materialista De la materia de la buba en sangre Hecho
Poépica Exnaturalizada
O a buen precio comprada
En la plaza de
Dios
¡Y eso es extirar de la cadenita
Pastiche de cáñamo
Y evacuar de sí caca viva
De Judas
Atrida
De matute!
Lumumbar in mundus
De matute
Pautao
Corazón de viejo
En pecho niño
El mar navegue adolescente esta
Africana
Púber
Ola de violón repentina
De los bosques de mar
De pescuezos
Avistando a lomo de barcaza
Las ensangrentadas playas de la Libia.

No por ello
No se paren en las ramitas
Del viento
Gaviotas húngaras empapadas
De agualluvia y
Papaloapan
Y no sólo sino toquen la jarana
Y la rapsodia de las niñas
Canten
De matute La Sifá
Plantando cara
;
Cielo de águaj grísej
No nomaj mariposa:
Cosamalalomonta.
Zureos
De verdugo
En el bolo alimenticio.
Rumores
De cetrería al canto
Ajuareándose
De pico
Azur
Cosamala
Lo ¡Apa! Lo Monta. Pero
Cielo
Goteándose
Poner acento
De eco
Al tanteo por ciento
De volatería
Que desembarcaza en presa
No es
Flecha consanguínea
A estirpe en vuelo tendido
Azor
Colateral
A la última llamarada a cenar
Frugal de los sepulcros
Tlacotalpan
Grabándole el aullido
Ahora
Me doy cuenta
En vuelo
Turgente.
Por eso mejor
Asome pero no yo
La cabeza
Caiga bajo pico y garra saberse humilde y
En bacinica soberbia
De latón de cielo
Asomador
Pase pero no yo abonao a la reserva
Natural
De caca
De la vida
Que añeja La Forma Desconocida
Por Venir O ya entre nos
Elabora Siempre
De materia Presente y
Lámpara
Perpetuo
O sea
Aquello
Que siempre llamaremos Siempre y
Eliminaremos si se deja ni
Con arcos
De violín
…
Desasimila
Ahueca pues pues
Tu lugar
En
Este verso
A la
Ola de beso en
Ala
Que se lleva el brazo
Del viento feminal rapsoda
A la
Terminal
…

También vendrá aluda La Forma
Conocida
A decir lo mismo
De Siempre papalloniando. Presente
Pautao
Y cosa nueva. Sirena
A la vista. Le da de comer jovencísima
Circe La Vieja
En platos de cerámica en oro trabajada
Por su mano de oro al horno.
La sirena
Tatuada Se la va a llevar tatuada el marine
En el bíceps y ella se esmera. Popeye laertíada. ¡Otra vez
De matute a 750 grados
Otra voz
Si ella quisiera
Otra vez…!
Pero
Metal
Espiral
Si quiere me sueñe
Abstracto. Si hay Es el caso Barro en perlas de oro
Pera En acto Madure
En mí
2
Si le apetece
Verdes.
Yo creí que era
Otra. De
Chongolongo
Matute
Fruta
De paraís
Espiral.
Tan diversa espiritual
De matute
La misma
Otra
Voz. Por
El mundo cobrizo de arrecho y
Amarillo de borracho
El Tejón
El Armadillo
Negros van
Por pan
De Tejón.
Por pan
De Armadillo
Van.
Por Pan
De Tejón
El Armadillo.
Por pan
De Armadillo
El Tejón.
Van
Por pan
Al horno
—Los que quedan. Imprudentes
Por el monte Van y
Hasta muertos se dejan ver.
¿Gustas? De matute. Asaos.
Pero
Por dentro
Piensa en que el camote
Fuera un animal
Asao en el asador
De mayo
Por fuera
De matute. Piénsalo
Desollao
;
Casi medita mundo
Por dentro. Yo pienso
[Ahí tengo la cabeza
Por fuero
De lo de afuera
;
¿El toche un vegetal?
—Magro magín de mago
Violeta
De lo de adentro]
Yo pienso
La punta de mi pie mujer y la punta de mi pie es macho.
Al uña Al punta
Del dedo ‘orgía’ se queda chiquito
De los hongos
Gordo el dedo gordo del pie.
Vive por debajo
Vida más ardiente
Que en primer plano mi uña
El mar navegue
Amor y nada más sobrao
De un ambiguo rosao natural
Abstracto
Blanco ya insepulto de los hongos
Y los años
Y me resobra y me recrece
—Y nada más amarillo
Que gris.
El mar navegue
Lápidas
Faldón
De poesía
Pues…
Tranquil
Concreto
Sea el muerto de plata
En muerte
De
Oro
En línea recta

Prieto de perito en bronce
De hojalatería
El arco… De puritita sangre de
Poesía Lámina
Pues
Animal La flecha
De eso se tracta.
Te vacilé
Nutrida poesía Eliçavet
De la cabaña de todas las mujeres.
«Carpintera
Calaña
De semen en semilla
Todas
Pues
No
.
Arquitectas
Ni cabrían… Estériles
Y probetas
No admiten plural
Ni de matute»
.
«Bueno
.
Nunca
Se guisan demasiadas
Excepciones menos feas»
.
«¿Nunca…?»
.
«Tú lo dices…
¿Quieres que pluralice
Otra vez…?»
Dijo dijéronse
Supongo
A punzón de alaridos
El Diálogo y El Espejo
De
Adoquines
Frente a frente.
¡Había
Arriba y abajo
Otra vez
De matute
Caras en fuga
Cariñosas o nefandas y
Las de colegas y demás familia
[In]Condicional!…
Nomás pa comenzar
Morras He dicho. Para ellas
Deste verso en tobogán les
Viene
Llegar
Entrar y salir corriendo
De espectros
De mi impresencia…
Y en seguida
(Lo jodidón que me la paso)
Cabelleras
Máscaras
¡Y todo lo que demás le sigue…!
…
«Si no caminaran
Como caminan…»
Dijo en esto dejando predicao al atributo
Dócil
Avanzadilla de oquis
—Suspenso…
[Por detrás
Pa que caminen
Pa delante
Reclútalas entre
Resucitadas]
… Correlativo
A suspiro rendido
A sus
Andares
El bato aquel
Poeta
De matute.
¡Púchita pa ti
Que te repites…! Eso
Ya lo
Saban
Dijo
De matute
El Año Viejo
Del Amor
Disqueao
Contraban
Dijo
Y el contrabajo no lo contra
Dijo
La cintura
Por la palabra
Y danzando
Con ella
El Fantasma de
El Caliza
Que había bajao
A resbalarse
Un
Tlapegüe
Y ya iba de regreso
Doblando por anca Lucho
…Si el coño
Miente a la simiente
Piernas
Cinturas.
Si el coño miente
Ojos.
Deltas pariendo
En bandeja.
En la pilastra al sol.
En ábaco. En
El taxi
…

Pégale Pégale que ese
Fue su postrer aña
Dijo
Celebrao
Por ‘Chiflido’
Años después
Y por allí mismo
Dando fe
Pedro Pañuelos
Oficial secretario.
Otro vaso dije Al muerto.
Brindo y
Beba ron mundial de piedra
En polo de mi amor
El canto. Multitud
De mujeres esculpidas
Por
El pico de todos los pájaros del polvo
Por
Dentro Picoteando puro polvo
En polvo
Dije pero no es cierto
No es sentimiento
En la extraña piquera de Triquimbey.
‘Ya con trabajo se me para’
Dijo entonces por lo bajín Juan Carajos
En la otra mesa
Confiándose al ‘Pitucheconuña’
Como si no pudiera oírlo nadie más
En la cantina
Pero nosotros lo oímos y otros…
Aunque Si fuera por eso
‘El Pituche’ era y es porque todavía vive
Soplón Cobarde y Culero. Y si no me crees Hay testigos
Todos de fiar la paga:
Juan Tortugo Goyo Lerdo y Portugal
Que era Tránsito. Eso creo.
“Por mí Más vale Que ni hagas caso. Puro
Presentimiento Vivido
En filón
Puro”
Contextó
—Fastidiao Que ya estaba
De fulgir
Y fulgir entre ellas pero debajo
Las estrellas de Acayucan
Cuando que prefiere como yo
Fulgir
Entre Mujeres
Encima y
Del país de Lo lejos
Venirse De visita Oh ooo
Briaguísimo tanto como célebre
Gabilondo Fernández Hijo de uno
De los cuates Fernández Guillén
…
Mujeres Mujeres Mujeres…
Mi canto 400
Es todo de ellas
Abstracto
69
Y lo que digo de mí
Lo digo de ellas. O eso
Tracto. En realidad
De mí
No digo lo que de ellas
Porque a mí no me quiero
Tanto. Apura
Realidad
4 centellas y un peaje
Por ellas
Mi canto
69
En cuanto cuarta realidad
Montando pata
400 en dimensión por 2
Sonora
Matancera
Donde
Y en toda más realidad
Se la pasen chupando
Se la pasen
Mamando
Se la pasen
Cogiendo los muertos
Y en todo otro vaso idóneo
A la carta
Por colchón el Rastro
La Matanza
;
Mar navegue yo
Ellas adentro
De la
Realidad
…
La
Realidad Es cosa dicha y hecha
Me crece
Cenzontle
Por los pelos y
Y
Nunca más me de punta
Crecen sueltos
Matan niñas
Matan muertas de los ojos
Centímetros de albura
Quien quiera que sean
Más allá
De mi muerte
Matan niños
Por fuera
Depilaos Rapaos Talaos
Por el metro de medir la ciudad por lo interior.
Uña En qué cabrón tiempo circuito vivimos
De mi cuña Centímetro
Alto de las altas alturas El mar navegue
Creciente Robledal de luna
Pómez
Bajita En el palo de cortar noche con la mano.
De tan plana agitada
La planta es todo cerebro Amigo ‘Pavucho’:
Hasta los taninos la planta
De los pies
Borrachos de la idea
Recreciente
De andar
Su carnal consorte lacia
Por los pelos
Crezca Más y
Y
Más
Que yo
Tijera en mano
El cortauñas
Listo.
«La conciencia
A voces
Cónclave
Secreto
Es
Pelo crecido
Entre las 400 orillas del canto. Será la sangre
Memento
De estas aguas
Pútridas
Experiencia mutua
O no. Espiritual
Chipuja
Experiencia de
Olvido por 2 y
2 X 1
Impura
Vida
¡Nomás…!
La perra brava.
Me da
Igual Múltipla
Serena
Simple Experiencia Si
Lo Dos derrocha o/UY…
En Lo Uno borracha prende
Chueco
Y agarra pata pal monte
•

[Imágenes: Rilke Roca/ Proyecto lírico plástico Lámina Eliçavet]

Un comentario en “«Lámina Eliçavet»/ Orlando Guillén/ Muestra 2 •”